En toen werd het stil…

Het kostte me één scheiding en meerdere lange, gebroken relaties om dit te begrijpen.
Niet omdat ik niet wist wat ik wilde, en ook niet omdat ik mezelf niet kende, maar omdat sommige dingen pas zichtbaar worden als je er middenin zit.

Het was Eerste Paasdag. We zouden samen naar de sauna gaan. Om tien uur zat ik klaar. Mijn tas was ingepakt en de kinderen waren eindelijk een weekend bij hun vader. Alles was geregeld. Ik had ruimte gemaakt, tijd vrijgemaakt, zin om samen weg te zijn.

En toen werd het stil.

Geen bericht, geen bevestiging, niets. We waren al maanden aan het daten, niet net begonnen en niet vrijblijvend. Terwijl de ochtend verstreek, merkte ik hoe vanzelfsprekend het voor me was geworden om te wachten, om te hopen, om alvast excuses voor hem te bedenken.Hij zal wel druk zijn. Hij komt vast nog.

Daar zat ik dan. Met twee kinderen, een goede baan en een mooi huis. En toch in dat bekende gevoel van afwachten. Niet omdat ik niets beters te doen had, maar omdat ik op hem had gerekend.

Het was ook niet de eerste keer. Ik leek steeds mannen aan te trekken die emotioneel niet helemaal beschikbaar waren. Warm en aanwezig zolang het licht bleef, maar afwezig zodra het ergens over ging. Mannen die niet duidelijk vertrokken, maar ook nooit echt bleven. Net genoeg om te blijven hopen, nooit genoeg om op te bouwen.

En toch was dat niet het hele verhaal.

Want bij mannen die wel beschikbaar waren, gebeurde er iets anders in mij. Dan werd ik onrustig. Dan voelde het te dichtbij, te veilig misschien. Terwijl er niets mis was, had ik de neiging om afstand te nemen. Alsof zekerheid spannender was dan onzekerheid. Alsof wachten vertrouwder voelde dan blijven.

Daar kon ik niet langer alleen naar hen blijven wijzen. Ik moest eerlijk zijn naar mezelf. Niet hard, niet beschuldigend, maar wel oprecht. Ook ik had hier een aandeel in. In wat ik aantrok, in wat ik toeliet en in wat ik spannend vond.

Het kwartje viel, en toch kon ik het zelf bijna niet geloven. Ik zocht naar emotioneel niet-beschikbare mannen en leerde gaandeweg wat echte beschikbaarheid vraagt. Lange tijd verwarde ik chaos en verwarring met liefde.

En precies dat is de reden dat Soul Matchers nu bestaat. Niet om je te leren hoe je moet daten. Niet om sneller te kiezen of harder je best te doen.

Maar om ontmoetingen te creëren waarin je kunt voelen hoe jij je verhoudt tot de ander. Waar je niet hoeft te jagen of te bewijzen. Waar ruimte is voor echte aanwezigheid, eerlijk contact en herkenning.

Onze datingavonden zijn geen snelle speeddates, maar begeleide ontmoetingen waarin veiligheid, verbinding en bewustzijn centraal staan. Zodat je niet alleen iemand anders ontmoet, maar ook jezelf, in hoe je verbindt.

Meer dan een date. Een ontmoeting waarin je mag oefenen met beschikbaar zijn. Voor de ander, en voor jezelf.